Ruud Steltenpool

"Zie ons hier nou zitten, praten over actie" was een treffende ontnuchterende opmerking, deel van de nuttige interactie na mijn presentatie voor het "From SDG to IDG"-netwerk. Ik moedig jou aan om vooral ook (inter)actie op te zoeken en onderstaande (niet geheel dezelfde content) samen met anderen te bekijken en bespreken. [Als je net zo razendsnel door onderstaande 'sheets' (eigenlijk linkjes) wilt als ik dat deed, gebruik dan sneltoetsen. I use English en Dutch door elkaar, sorry.] I relate even relating, so will go out of that box too We have something to do, together Long known to those paying attention Nowadays easy to see in everything But don't get depressed, get active There are plenty of (partial) solutions not used (or helping) enough Some even (say they) don't believe it Stay in contact anyway But beware: focus-hurting powers reach far I met this kind man Who's written many wise things And said I have insights I should blog And by men...

Based on what is happening in the world, I wrote you a wish: ======================================= Happy TRUE year: You want to be heard You want not to be hurt You are not your brain You are not your body You are your surroundings You are your relations You can never be fully understood Not by you or others Can anything be? You're not logic, or a machine. You outsource even dreaming You are not your house You are not your stuff You are a living ecosystem, and part of a bigger, that is actively shrunk You have struggles Everybody has struggles Are you aware enough? Honest to yourself? Are you learning? Is your ego helping? You are influenced Trust has changed Go out there, build Really listen, slow down. Are you avoiding pain? Or avoiding you?, painfully? You know, you feel Now surprise yourself Time is change

Kick Out Zwarte Piet (KOZP) heeft eigenlijk in een paar jaar tijd grotendeels hun doel bereikt, anders was daar misschien nu het kabinet wel op gevallen. Wat nu? In deze verkiezingstijd leer ik via de media van politici dat ongeveer alles dat slecht gaat in ons land de schuld is van duizenden vluchtelingen of andere mensen die niet normaal Nederlands praten, maar die dankzij ons toch werk hebben en dan ook nog eens frauderen met toeslagen, met een lul- (of juist geen lul) verhaal een nieuw paspoort willen, of die we moeten vertellen hoe om te gaan met hun lichaam. En dat ze normaal moeten doen, net als vroeger. Dat het afhankelijk is van wie het doet, of het OK is of niet om kinderen te bombarderen. Dat ze onze gehaktbal willen afpakken en onze vliegvakanties naar Spanje. Dat het gewone volk van hardwerkende Nederlanders die verdwaalde vreemdelingen niet met een spreidingswet in ieder dorp een intocht moet bieden maar onze grenzen dichthouden, ook vanwege de mensensmokkelaars die juis...

[lees eerst deel 1] Om onduidelijkheid te lijf te gaan, te leren, en "van proberen kun je leren" dus ook anders tegen 'mislukkingen' aan te kijken, heb je mensen nodig die niet (meer) bang zijn voor anders of gek te worden versleten en die te waarderen op een manier die hun intrinsieke motivatie laat groeien. Kijk naar kunstenaars, wijsneuzen en hackers (niet in de betekenis van digitale criminelen, maar mensen die zaken voor iets anders gebruiken dan waarvoor ze zijn ontworpen). Sterker nog, tegen expert-blindheid en nodeloze complexiteit zou het goed zijn zeer regelmatig mensen van buiten je vakgebied uit te nodigen; waarbij gezond verstand en creativiteit een vereiste is, booksmart op het specifieke onderwerp niet. Om dit keer letterlijk Edsger W. Dijkstra aan te halen: “Simplicity is a great virtue but it requires hard work to achieve it and education to appreciate it. And to make matters worse: complexity sells better.” credits:  @cdharrison Hoeveel regelingen ni...

Ik noemde laatst in een bijeenkomst over onderwijsvernieuwing dat chatGPT ruim geslaagd was voor de Havo en kansloos gezakt voor een opleiding 'met je handen' en dat werkgevers dat feit gebruiken om mensen te lokken voor het daadwerkelijk uitvoeren van bijvoorbeeld de energietransitie. Een paar uur later had ik tennisles. En de volgende dag kreeg ik een mail die me deed vermoeden dat de schrijvers ervan al jaren zitten opgesloten in een ruimte zonder ramen, achter bureaus vol schermen met KPIs. credits: tarmanseries Wat heeft dat nou met elkaar te maken zul je wellicht denken. Nou, mijn bijzondere brein gebruikte die 3 dingen samen om een herinnering op te halen aan een grap ongeveer 35 jaar geleden: "Heb jíj tennisles gehad? Via de telefoon zeker!" [een telefoon had toen nog geen schermpje]. Het punt daarvan is natuurlijk dat slechts spreken over tennis, zonder het te doen, of maar te kijken naar hoe het wordt gedaan, bijzonder weinig gaat helpen voor je tennis skill...

 Bij de meeste grote rampen bleek achteraf niet 1 fout de oorzaak, maar een opeenstapeling van fouten, die grotendeels al ergens bekend waren. Dat kun je negatief uitleggen door te stellen dat we nogal wat fouten maken, maar ook positief, want er zijn dus altijd flink wat manieren om met een kleine inzet al veel verschil te maken. Veel van de dingen die echte problemen zijn, worden echter snel terzijde geschoven als "gaat wel goed", "valt wel mee", "vaak ben je te bang", "kan ik toch niets aan doen", "maar hullie ..." en "daar heb ik geen tijd voor". We zijn namelijk heel druk met zogenaamd belangrijke zaken. Eigenlijk hebben we alle tijd van de wereld; en dat is niet oneindig veel tijd, maar juist beperkt door de eindige wereld die we al ongezonder maken voor onszelf. Denk niet dat je eerst je 'schaapjes op het droge' moet hebben, want terwijl jij je 'schaapjes' beweegt richting dat 'droge grasveld', ...

Taal kleurt hoe we naar de wereld kijken, waar we op focussen en daarmee wat we doen. In onze eigen (nu nog redelijk privé) gedachten kan dat een verschil maken tussen vastdenken in problemen, of omdenken naar uitdagingen. Maar taal is natuurlijk vooral een samenspel, dat sterk afhankelijk is van omstandigheden en ook nog eens met de tijd verandert ... Credit:  www.epictop10.com Zo schrok ik toen decennia geleden een tante van me iemand uitmaakte voor sloerie, maar dat bleek daar bij die generatie sloddervos te betekenen. Een generatie die opgroeide in een tijd waarin je aan iemand z'n spraak vaak aardig kon inschatten uit welk dorp die kwam. Een tijd waarin de meeste mensen geen woord Engels spraken en bellen met het buitenland een dure aangelegenheid was, terwijl de meeste mensen überhaupt nog geen telefoon hadden. [En voor eventuele jonge lezers: een telefoon was toen een soort bizar lompe gaming headset die je met je hand tegen je hoofd moest houden en die je moest activeren mi...